ویلکیج پالیز بهشتی

ریشه ی واژه ی نوش جان
واژه ی ( نوش ) از ریشه ی واژه ی ( اَاُوشه ) اوستایی به معنی میرا ، ناپایدار ، ناجاوید و غیره زنده است و از صفات اهریمنی است.
در زبان اوستایی با افزودن حرف ( اَ ) به اول فعل یا صفتی معکوس می شود. یعنی صفت اهریمنی به صفت اهورایی ویا بر عکس می شود.
در واژه ی ( اَاُوشه ) که به معنی میرا و ناجاوید است اگر ( اَ ) به اولش اضافه شود به صورت ( اَاَاوشه ) در آمده و به معنی نامیرا و جاوید تغییر می کند که بعدها با تغییرات زبانی و گذر زمان واژه ی ( اَاَاُوشه ) به اَن اَاوشه و اَنوشه و اَنوش تغییر کرده، که همگی به معنی جاوید و نامیرا هستند. هنوز اسامی اَنوشه و اَنوش از این صفت مانده که برای آقایان انتخاب می شود و اَنو شه روان که نام یکی از پادشاهان ساسانی به معنی روان جاوید ویا به عبارتی دارنده ی روان جاویدمی باشد. و همچنین نامهای زنانه ی نوشین به معنی نامیرا ، مهرنوش به معنی عهدوپیمان جاوید و نوش آفرین به معنی دعای خیر همیشگی قابل ذکر است که آفرین به معنی دعای خیر و نه آفرین یا نفرین به معنی دعای بد و ناخیر می باشد.